Yukka

Van onze vrienden bij de belastingdienst ontvingen we een brief om aangifte te doen voor vennootschapsbelasting. Er valt tenslotte misschien ook nog wel een paar tientjes te halen bij de heren van Yukka. Volgens de aangiftebrief moest ik een stukje software ophalen van de website om de aangifte daadwerkelijk te kunnen doen.
Grappig genoeg stond de software niet op de beloofde plek. “Nou ja, dat zal nog wel komen binnenkort,” dacht ik.

Dom natuurlijk.

Afgelopen vrijdag een aanmaning. Termijn verstreken. Of ik alsnog binnen tien dagen aangifte wil doen, want anders…
Bijzonder detail is dat het stukje software nu opeens wel op de beloofde plek stond.
Na het downloaden blijkt het doen van de aangifte zelf toch wel wat tegen te vallen. Ik ben geen deskundige op het gebied van belasting (of ik ben het stereotype domme drummer) en het blijkt dat er toch wel wat meer achtergrondkennis nodig is dan het standaard boekhouden. Snel de belastingtelefoon gebeld.
“Nee meneer,” zei de vriendelijke jongen van het callcenter, “Daar kunnen we u niet mee helpen“.

Dan maar op de fiets naar het hol van de leeuw.
De – bijzonder onvriendelijke – dame aan de balie schopte mij zowat naar buiten. Dat ik het in mijn hoofd haal om voor vragen over de aangifte bij de belastingdienst aan te kloppen. Tsk tsk. Voor de aangifte ben ik zelf verantwoordelijk. “Wij zijn u helemaal niets verplicht. Neem maar een adviseur in de hand.“

Helaas hangt er meestal een behoorlijk prijskaartje aan dergelijke adviseurs. Ongeveer vier- à vijfhonderd Euro volgens één van de eerste administratieburo’s die ik belde.
Gelukkig bleek na enig zoeken dat er ook wel betaalbare hulp te vinden is. Voor een paar tientjes kaar. Dat moet dan maar voor een keertje…

En misschien moeten de muziekscholen ook standaard boekhoud-, en belastingcursussen gaan geven.

“Dat kan ik beter”, moet Ivo hebben gedacht toen hij de stunt van Jasper herhaalde. Stanleymessen en vingertoppen zijn nooit zo’n goede combinatie geweest. Laat staan stanleymessen en gitaristen.

“Ach”, zul je denken, dan leggen jullie je de komende tijd toch gewoon toe op het mixen van Downtown? Dat nummer ligt nu ook al een tijdje ongemixt op de plank. Kunnen jullie die tijd toch nog nuttig besteden.

Helaas blijkt er een vloek op de PC van Arjan te rusten. Vier moederborden en een heleboel frustratie verder kan er nog steeds niet gemixt worden.

Dus als er iemand nog een Macintosh aan een goed doel wil doneren…

“Heb net jullie avontuurverslag gelezen. Is weer helemaal Rock ‘n roll in Yukka-stijl. Normale bands hebben na optredens en opnamen groupies. Yukka heeft ANWB-Dick.“

Dat zei Arjan naar aanleiding van mijn stukje over snelwegpech. En opeens realiseerde ik mij dat we al een behoorlijk aantal auto’s gedeeltelijk (en geheel) hebben gesloopt.

(Ben je onze verzekeringsagent of ons favoriete autoverhuurbedrijf, stop dan hier met lezen).

Een zijspiegel van een busje afgebroken door een handige achteruitrijmanoevre. Een Mini dwars op de spoorwegovergang geparkeerd en laten pletten (Jasper, niet Yukka, maar wel vermeldenswaardig). Een halve voorkant verloren van een auto omdat we over iets onbekends reden op de snelweg (Nee, geen lijk). Iemand sloeg de complete zijruit uit de auto, nam wel de goedkope autoradio van inferieure kwaliteit mee, maar liet alle dure bandapparatuur wonderwel in het busje zitten. Onszelf afvragend waarom de auto niet harder dan 60 km/h wilde, de hele stad doorgereden met de handrem vast. Stinken! Ook nog een keer uren lang in de binnenstad van Enschede staan wachten op de wegenwacht, maar waarom ben ik alweer vergeten.

Gisteren zijn we weer de studio in geweest om een nieuw nummer op te nemen. Martijn heeft een flinke dosis beeldmateriaal geschoten, maar hierover later meer als de beelden zijn gemonteerd…

Naderhand ben ik samen met Jasper in de auto gestapt om weer terug naar Enschede te rijden. Op de A1 ter hoogte van Bathmen was het weer raak. De auto – een Citroën CX van een kwart eeuw oud – reed opeens een stuk minder snel en klonk wat vreemd. Nadat we op de vluchtstrook tot stilstand zijn gekomen, hebben wij de motorkap geopend om te kijken. Stank. Na enig afkoelen probeerde Jasper de motor te starten. Dat klonk niet goed. Zoiets als een ridder in wapenuitrusting die van een heuvel afrolt. Dus maar een mobieltje gepakt en de wegenwacht gebeld. Ironisch genoeg stonden we nog niet eens zo bijzonder ver van de locatie van ons vorige snelwegavontuur.

Ondertussen bleek na enig SMS-en met andere bandleden, dat ook Ivo was gestrand. Hij stond op station Arnhem centraal met een dure taxirit naar Zevenaar in het vooruitzicht.

Na een half uurtje was Dick de wegenwachter ter plaats. Met een sleepkabel heeft hij ons naar een veiliger plaats gesleept en heeft hij even onder de motorkap gekeken. In een paar seconden had hij de oorzaak. Lagers stuk. Niet te repareren zonder het motorblok te reviseren. Sleepbedrijf bellen en weer wachten.

Tegen de tijd dat wij in Enschede arriveerden was het al weer erg vroeg. Ach, ik moet eigenlijk niet klagen. Gewoon weer een aflevering in de serie on-the-road ervaringen. Maar het wordt nu toch echt wel tijd voor een grote moderne Yukka-bus met chauffeur.

Na ons optreden in Willemeen in Arnhem op 16 december zijn wij op de weg terug naar huis in een politiefuik gelopen: Verkeerscontrole op de A1 bij Holten. Het resultaat is een aantal mooie gele papiertjes in de portemonnee. Vooral niet grappig was het feit dat de drummer niet verder mocht reizen, aangezien er drie personen zaten in de tweezits auto (met grijs kenteken) van de geluidstechnicus. Tja, Dat werden een paar koude lange uren in de vrieskou. Een paar honderd euro boetes verder en met een zeer vermoeid hoofd konden wij bij het ochtendkrieken eindelijk de ogen sluiten voor nog een paar uurtjes slaap. Hoe dan ook: de wegen zijn weer veilig en Yukka is failliet!