Yukka

Omdat we dezelfde avond toch al in de buurt moesten spelen, hadden we deze zaterdag meteen een repetitie gepland in Enschede.

“Ik ben benieuwd of het hek vandaag open is”, zei Martijn nog (met sarcastische ondertoon) vlak voordat we het terrein van de oefenruimte opreden. Het is in de afgelopen paar jaar namelijk regelmatig (6X) voorgekomen dat we voor een dichte deur stonden of dat er dubbel was geboekt. En dat is behoorlijk irritant als je vanuit Amsterdam, Bronnegerveen en Zevenaar naar Enschede komt. Nou ja, je voelt het al aankomen natuurlijk. Het hek zat dus dicht.

De beheerder wist ons aan de telefoon te vertellen dat hij dit keer echt zeker wist dat we niet hadden geboekt. De boeking hadden we inderdaad niet bij hem persoonlijk gedaan, maar bij een van zijn medewerkers. Bij gebrek aan interne communicatie aldaar moet er blijkbaar in drievoud worden geboekt.
Na wat heen en weer gebel kon er uiteindelijk wel iemand de deur voor ons open komen doen en stonden we – ruim een uur later dan gepland – toch nog te spelen.

Echt lekker ging dat spelen overigens niet, want het was er behoorlijk koud en de beschikbare backline – met name het drumstel – verkeerde in een zeldzaam slechte staat. De poten van het krukje konden niet worden uitgeklapt, waardoor het blijven zitten alleen al een prestatie op zich was. Heel erg spannend en sensationeel. De rest van het drumstel hing dankzij (een goedkope variant van) de Gaffer-tape nog bij elkaar.

Hoe dan ook – 7 maal is scheepsrecht: de volgende repetities gaan we lekker naar Amsterdam. Daar hebben we zelf een sleutel, is het lekker warm, hebben we geen last van dubbele boekingen en kunnen we op onze eigen backline spelen! Ik begrijp eigenlijk niet waarom we niet eerder op dit idee zijn gekomen…

Martijn, onze bassist, is gepromoveerd! Gisteren heeft hij zijn proefschrift verdedigd en hij mag zich vanaf nu Doctor noemen. Helaas voor hem zullen we hem – ondanks zijn titel – niet aanspreken met ‘weledelzeergeleerde heer’.

Natuurlijk was het de bedoeling om het feest naderhand enigzins op te vrolijken met een optreden van onszelf, maar dit viel helaas in het water door het ontbreken van een vergunning bij de zaalhouder. Een beetje pech, maar geen echte ramp natuurlijk. We besloten dus om het busje met de apparatuur in de nabijgelegen parkeergarage te zetten en vrolijk aan het feest deel te nemen.
Helaas, helaas, bij onze nachtelijke terugkomst bij het (gehuurde) busje, bleek een ruit te zijn ingeslagen en de autoradio was verdwenen. De apparatuur stond gelukkig nog achterin.
Tot overmaat van ramp regende het ook nog eens flink, dus naar huis terugrijden was niet bepaald een goede optie. Na een bezoekje aan het plaatselijke politiebureau, hebben we de hoes van een gitaarversterker afgehaald en deze met een belachelijke hoeveelheid Gaffer-tape op de plaats van de ruit gemonteerd. Daarna konden we alsnog huiswaarts gaan. Zo zie je maar weer: Gaffer is de beste vriend van de getergde muzikant.
Het is jammer dat dit hele avontuur ons flink wat geld heeft gekost. Donaties kunnen natuurlijk per post aan ons worden opgestuurd…