Yukka

Geweldig nieuws! Martijn is vandaag vader geworden. Zijn zoon heeft de naam Hidde gekregen.

(Ook geweldig is, dat Jeroen oom is geworden).

Yukka wordt vergeleken met uiteenlopende bands waaronder The Stereophonics, Paul Weller en de Afghan Whigs. Deze verscheidenheid maakt duidelijk dat Yukka niet gemakkelijk in een hokje te plaatsen is. De eigen identiteit is altijd belangrijk geweest. Geen concessies, geen pretenties, maar gewoon spelen wat goed voelt.

Live zorgt Yukka voor een intens optreden met zowel intieme als energieke momenten. De band heeft in inmiddels meer dan honderd optredens op podia (o.a. Atak, Willemeen, Winston), festivals (o.a. United Islands – Praag, Bevrijdingsfestival Overijssel, Indorppop, Geuzenpop, Dollypop), radio (o.a. 3FM), televisie (o.a. Barend en van Dorp) en voorprogramma’s (o.a. 16Down, Spanner) gedaan.

In 2005 is in eigen beheer de CD ‘Still’ uitgebracht. Twee jaar eerder kwam ‘It Isn’t Safe’ uit. Van deze CD is de single ‘Don’t Be Sad’ met een bijbehorende videoclip uitgebracht. Deze is onder andere te zien geweest op de muziekzenders MTV en The Box.
In 2006 is band voornamelijk bezig geweest met nieuw materiaal. Verder is er naast een aantal optredens in eigen land nu ook over de landsgrenzen heen gekeken. Yukka stond afgelopen zomer samen met bands als Placebo en Fishbone op het United Islands festival in Praag.

Yukka zijn:
Jasper Slaghuis: zang / gitaar
Arjan Brentjes: gitaar / zang
Ivo Maassen: gitaar
Martijn Slagt: basgitaar
Jeroen Slagt: drums / zang

Christian Fictoor: live geluidstechnicus

Martijn, onze bassist, is gepromoveerd! Gisteren heeft hij zijn proefschrift verdedigd en hij mag zich vanaf nu Doctor noemen. Helaas voor hem zullen we hem – ondanks zijn titel – niet aanspreken met ‘weledelzeergeleerde heer’.

Natuurlijk was het de bedoeling om het feest naderhand enigzins op te vrolijken met een optreden van onszelf, maar dit viel helaas in het water door het ontbreken van een vergunning bij de zaalhouder. Een beetje pech, maar geen echte ramp natuurlijk. We besloten dus om het busje met de apparatuur in de nabijgelegen parkeergarage te zetten en vrolijk aan het feest deel te nemen.
Helaas, helaas, bij onze nachtelijke terugkomst bij het (gehuurde) busje, bleek een ruit te zijn ingeslagen en de autoradio was verdwenen. De apparatuur stond gelukkig nog achterin.
Tot overmaat van ramp regende het ook nog eens flink, dus naar huis terugrijden was niet bepaald een goede optie. Na een bezoekje aan het plaatselijke politiebureau, hebben we de hoes van een gitaarversterker afgehaald en deze met een belachelijke hoeveelheid Gaffer-tape op de plaats van de ruit gemonteerd. Daarna konden we alsnog huiswaarts gaan. Zo zie je maar weer: Gaffer is de beste vriend van de getergde muzikant.
Het is jammer dat dit hele avontuur ons flink wat geld heeft gekost. Donaties kunnen natuurlijk per post aan ons worden opgestuurd…