Yukka

“Heb net jullie avontuurverslag gelezen. Is weer helemaal Rock ‘n roll in Yukka-stijl. Normale bands hebben na optredens en opnamen groupies. Yukka heeft ANWB-Dick.“

Dat zei Arjan naar aanleiding van mijn stukje over snelwegpech. En opeens realiseerde ik mij dat we al een behoorlijk aantal auto’s gedeeltelijk (en geheel) hebben gesloopt.

(Ben je onze verzekeringsagent of ons favoriete autoverhuurbedrijf, stop dan hier met lezen).

Een zijspiegel van een busje afgebroken door een handige achteruitrijmanoevre. Een Mini dwars op de spoorwegovergang geparkeerd en laten pletten (Jasper, niet Yukka, maar wel vermeldenswaardig). Een halve voorkant verloren van een auto omdat we over iets onbekends reden op de snelweg (Nee, geen lijk). Iemand sloeg de complete zijruit uit de auto, nam wel de goedkope autoradio van inferieure kwaliteit mee, maar liet alle dure bandapparatuur wonderwel in het busje zitten. Onszelf afvragend waarom de auto niet harder dan 60 km/h wilde, de hele stad doorgereden met de handrem vast. Stinken! Ook nog een keer uren lang in de binnenstad van Enschede staan wachten op de wegenwacht, maar waarom ben ik alweer vergeten.

Gisteren zijn we weer de studio in geweest om een nieuw nummer op te nemen. Martijn heeft een flinke dosis beeldmateriaal geschoten, maar hierover later meer als de beelden zijn gemonteerd…

Naderhand ben ik samen met Jasper in de auto gestapt om weer terug naar Enschede te rijden. Op de A1 ter hoogte van Bathmen was het weer raak. De auto – een Citroën CX van een kwart eeuw oud – reed opeens een stuk minder snel en klonk wat vreemd. Nadat we op de vluchtstrook tot stilstand zijn gekomen, hebben wij de motorkap geopend om te kijken. Stank. Na enig afkoelen probeerde Jasper de motor te starten. Dat klonk niet goed. Zoiets als een ridder in wapenuitrusting die van een heuvel afrolt. Dus maar een mobieltje gepakt en de wegenwacht gebeld. Ironisch genoeg stonden we nog niet eens zo bijzonder ver van de locatie van ons vorige snelwegavontuur.

Ondertussen bleek na enig SMS-en met andere bandleden, dat ook Ivo was gestrand. Hij stond op station Arnhem centraal met een dure taxirit naar Zevenaar in het vooruitzicht.

Na een half uurtje was Dick de wegenwachter ter plaats. Met een sleepkabel heeft hij ons naar een veiliger plaats gesleept en heeft hij even onder de motorkap gekeken. In een paar seconden had hij de oorzaak. Lagers stuk. Niet te repareren zonder het motorblok te reviseren. Sleepbedrijf bellen en weer wachten.

Tegen de tijd dat wij in Enschede arriveerden was het al weer erg vroeg. Ach, ik moet eigenlijk niet klagen. Gewoon weer een aflevering in de serie on-the-road ervaringen. Maar het wordt nu toch echt wel tijd voor een grote moderne Yukka-bus met chauffeur.

Chris – onze geluidstechnicus (plus) – heeft met zijn camcorder wat beeldmateriaal geschoten tijdens ons avontuur in Praag. Het eerste bandje dook weer op en hij heeft het direct op DVD gezet. Onder het motto beter laat dan nooit heb ik mijn eerste schreden gezet op het pad van de videomontage om de sfeer in een kort clipje samen te vatten. Mocht het tweede bandje (nog zoek) nog leuk materiaal opleveren, maak ik ook nog een deel 2. En als ik de smaak echt te pakken krijg, nog meer oude videobeelden van andere gedenkwaardige momenten.

Jaja, ik weet het: we zeuren wat af over Praag in de laatste berichten. Tijd om maar weer eens vooruit te gaan kijken. Nieuwe nummers! Nieuwe optredens! Nieuwe filmpjes!

Na ons optreden in Willemeen in Arnhem op 16 december zijn wij op de weg terug naar huis in een politiefuik gelopen: Verkeerscontrole op de A1 bij Holten. Het resultaat is een aantal mooie gele papiertjes in de portemonnee. Vooral niet grappig was het feit dat de drummer niet verder mocht reizen, aangezien er drie personen zaten in de tweezits auto (met grijs kenteken) van de geluidstechnicus. Tja, Dat werden een paar koude lange uren in de vrieskou. Een paar honderd euro boetes verder en met een zeer vermoeid hoofd konden wij bij het ochtendkrieken eindelijk de ogen sluiten voor nog een paar uurtjes slaap. Hoe dan ook: de wegen zijn weer veilig en Yukka is failliet!

Martijn, onze bassist, is gepromoveerd! Gisteren heeft hij zijn proefschrift verdedigd en hij mag zich vanaf nu Doctor noemen. Helaas voor hem zullen we hem – ondanks zijn titel – niet aanspreken met ‘weledelzeergeleerde heer’.

Natuurlijk was het de bedoeling om het feest naderhand enigzins op te vrolijken met een optreden van onszelf, maar dit viel helaas in het water door het ontbreken van een vergunning bij de zaalhouder. Een beetje pech, maar geen echte ramp natuurlijk. We besloten dus om het busje met de apparatuur in de nabijgelegen parkeergarage te zetten en vrolijk aan het feest deel te nemen.
Helaas, helaas, bij onze nachtelijke terugkomst bij het (gehuurde) busje, bleek een ruit te zijn ingeslagen en de autoradio was verdwenen. De apparatuur stond gelukkig nog achterin.
Tot overmaat van ramp regende het ook nog eens flink, dus naar huis terugrijden was niet bepaald een goede optie. Na een bezoekje aan het plaatselijke politiebureau, hebben we de hoes van een gitaarversterker afgehaald en deze met een belachelijke hoeveelheid Gaffer-tape op de plaats van de ruit gemonteerd. Daarna konden we alsnog huiswaarts gaan. Zo zie je maar weer: Gaffer is de beste vriend van de getergde muzikant.
Het is jammer dat dit hele avontuur ons flink wat geld heeft gekost. Donaties kunnen natuurlijk per post aan ons worden opgestuurd…