Yukka

Omdat de definitieve release van About That Day nog wel even op zich zal laten wachten, posten we hier alvast de voorlopige versie (Laat ons weten wat je er van denkt!):

About That Day (pre-release)

Waarom ditmaal dan al die vertraging? Ach ja, computergerelateerde toestanden zoals gewoonlijk. Want hoewel Pro Tools een fijn stuk mix-software is, vertoont het soms ook wat instabiel gedrag op de PC. (Voor de gory details zie Arjan’s mailtje hieronder). We hadden overigens al eens eerder ellende met Pro Tools…

H guys,

Heb bij ‘incoming’ op de ftp een volledige versie van de laatste mix gezet.
Het is wat mij betreft nog niet de definitieve versie, maar voorlopig hou ik het wel even zo.

Want!

Fucking Pro fucking Tools.
Die heeft er bij het opslaan een leeg sessie-bestand van gemaakt.

En fucking Arie fucking Gitari ook.
Want ik had maar 1 versie opgeslagen, en die heeft PT nu dus opgegeten.

Ik heb alle wav’s nog wel, maar wat het mixen betreft moet ik weer vanaf nul opnieuw beginnen.
Kut!
Kut!
Kut!
Kut!
Kut!
Kut!
Kut!
Kut!
Kut!
Kut!
Kut!

Als jullie het okee vinden kunnen we deze versie wel alvast online zetten, met ‘leuk’ verhaal erbij dat ProTools zich tegen mij gekeerd heeft of zo. En dat er t.z.t. nog eens een andere mix te horen zal zijn.

Heb het supertyfusdruk, dus ik denk niet dat ik erg gauw alles weer tot het huidige stadium teruggemixt heb.
Is klote, maar ook kut.
En balen.

Omdat we dezelfde avond toch al in de buurt moesten spelen, hadden we deze zaterdag meteen een repetitie gepland in Enschede.

“Ik ben benieuwd of het hek vandaag open is”, zei Martijn nog (met sarcastische ondertoon) vlak voordat we het terrein van de oefenruimte opreden. Het is in de afgelopen paar jaar namelijk regelmatig (6X) voorgekomen dat we voor een dichte deur stonden of dat er dubbel was geboekt. En dat is behoorlijk irritant als je vanuit Amsterdam, Bronnegerveen en Zevenaar naar Enschede komt. Nou ja, je voelt het al aankomen natuurlijk. Het hek zat dus dicht.

De beheerder wist ons aan de telefoon te vertellen dat hij dit keer echt zeker wist dat we niet hadden geboekt. De boeking hadden we inderdaad niet bij hem persoonlijk gedaan, maar bij een van zijn medewerkers. Bij gebrek aan interne communicatie aldaar moet er blijkbaar in drievoud worden geboekt.
Na wat heen en weer gebel kon er uiteindelijk wel iemand de deur voor ons open komen doen en stonden we – ruim een uur later dan gepland – toch nog te spelen.

Echt lekker ging dat spelen overigens niet, want het was er behoorlijk koud en de beschikbare backline – met name het drumstel – verkeerde in een zeldzaam slechte staat. De poten van het krukje konden niet worden uitgeklapt, waardoor het blijven zitten alleen al een prestatie op zich was. Heel erg spannend en sensationeel. De rest van het drumstel hing dankzij (een goedkope variant van) de Gaffer-tape nog bij elkaar.

Hoe dan ook – 7 maal is scheepsrecht: de volgende repetities gaan we lekker naar Amsterdam. Daar hebben we zelf een sleutel, is het lekker warm, hebben we geen last van dubbele boekingen en kunnen we op onze eigen backline spelen! Ik begrijp eigenlijk niet waarom we niet eerder op dit idee zijn gekomen…

Van onze vrienden bij de belastingdienst ontvingen we een brief om aangifte te doen voor vennootschapsbelasting. Er valt tenslotte misschien ook nog wel een paar tientjes te halen bij de heren van Yukka. Volgens de aangiftebrief moest ik een stukje software ophalen van de website om de aangifte daadwerkelijk te kunnen doen.
Grappig genoeg stond de software niet op de beloofde plek. “Nou ja, dat zal nog wel komen binnenkort,” dacht ik.

Dom natuurlijk.

Afgelopen vrijdag een aanmaning. Termijn verstreken. Of ik alsnog binnen tien dagen aangifte wil doen, want anders…
Bijzonder detail is dat het stukje software nu opeens wel op de beloofde plek stond.
Na het downloaden blijkt het doen van de aangifte zelf toch wel wat tegen te vallen. Ik ben geen deskundige op het gebied van belasting (of ik ben het stereotype domme drummer) en het blijkt dat er toch wel wat meer achtergrondkennis nodig is dan het standaard boekhouden. Snel de belastingtelefoon gebeld.
“Nee meneer,” zei de vriendelijke jongen van het callcenter, “Daar kunnen we u niet mee helpen“.

Dan maar op de fiets naar het hol van de leeuw.
De – bijzonder onvriendelijke – dame aan de balie schopte mij zowat naar buiten. Dat ik het in mijn hoofd haal om voor vragen over de aangifte bij de belastingdienst aan te kloppen. Tsk tsk. Voor de aangifte ben ik zelf verantwoordelijk. “Wij zijn u helemaal niets verplicht. Neem maar een adviseur in de hand.“

Helaas hangt er meestal een behoorlijk prijskaartje aan dergelijke adviseurs. Ongeveer vier- à vijfhonderd Euro volgens één van de eerste administratieburo’s die ik belde.
Gelukkig bleek na enig zoeken dat er ook wel betaalbare hulp te vinden is. Voor een paar tientjes kaar. Dat moet dan maar voor een keertje…

En misschien moeten de muziekscholen ook standaard boekhoud-, en belastingcursussen gaan geven.

“Dat kan ik beter”, moet Ivo hebben gedacht toen hij de stunt van Jasper herhaalde. Stanleymessen en vingertoppen zijn nooit zo’n goede combinatie geweest. Laat staan stanleymessen en gitaristen.

“Ach”, zul je denken, dan leggen jullie je de komende tijd toch gewoon toe op het mixen van Downtown? Dat nummer ligt nu ook al een tijdje ongemixt op de plank. Kunnen jullie die tijd toch nog nuttig besteden.

Helaas blijkt er een vloek op de PC van Arjan te rusten. Vier moederborden en een heleboel frustratie verder kan er nog steeds niet gemixt worden.

Dus als er iemand nog een Macintosh aan een goed doel wil doneren…

“Heb net jullie avontuurverslag gelezen. Is weer helemaal Rock ‘n roll in Yukka-stijl. Normale bands hebben na optredens en opnamen groupies. Yukka heeft ANWB-Dick.“

Dat zei Arjan naar aanleiding van mijn stukje over snelwegpech. En opeens realiseerde ik mij dat we al een behoorlijk aantal auto’s gedeeltelijk (en geheel) hebben gesloopt.

(Ben je onze verzekeringsagent of ons favoriete autoverhuurbedrijf, stop dan hier met lezen).

Een zijspiegel van een busje afgebroken door een handige achteruitrijmanoevre. Een Mini dwars op de spoorwegovergang geparkeerd en laten pletten (Jasper, niet Yukka, maar wel vermeldenswaardig). Een halve voorkant verloren van een auto omdat we over iets onbekends reden op de snelweg (Nee, geen lijk). Iemand sloeg de complete zijruit uit de auto, nam wel de goedkope autoradio van inferieure kwaliteit mee, maar liet alle dure bandapparatuur wonderwel in het busje zitten. Onszelf afvragend waarom de auto niet harder dan 60 km/h wilde, de hele stad doorgereden met de handrem vast. Stinken! Ook nog een keer uren lang in de binnenstad van Enschede staan wachten op de wegenwacht, maar waarom ben ik alweer vergeten.